Zapraszamy na drugi odcinek cyklu „Niewolnicy Sztuki”. Tym razem bohaterem intymnej rozmowy jest Andrzej Cwalina – artysta, którego obrazy na pierwszy rzut oka emanują ciszą, prostotą i harmonią. Stonowana paleta barw, oszczędność form i elegancka kompozycja oparta na złotym podziale budują wizualny spokój… ale tylko pozornie. Bo pod tą powierzchnią kryje się napięcie. Niedopowiedzenie. Oczekiwanie.

To, co najmniej ilustracyjne, porusza najmocniej. Nierzeczywiste, nieskończone przestrzenie, oniryczna atmosfera, rozproszone światło i wyszukana kolorystyka sprawiają, że obrazy Cwaliny nie dają się łatwo „oswoić”. Choć ich źródłem jest sielski krajobraz Czartorii i dorzecza Narwi, osobiste przetworzenie nadaje im wymiar niemal metafizyczny.

Kuliste formy przypominające wypalone słońce nad martwą planetą. Schody prowadzące ku nieznanemu. Widoki miejsc znajomych, a jednak odległych – jak Ziemia widziana z kosmosu, przywołująca skojarzenia z kinem Stanleya Kubricka.

W rozmowie z Jan Tomaszewski artysta opowiada o źródłach swojej wrażliwości, ciszy w malarstwie i sile obrazu, który nie narzuca znaczeń, lecz je otwiera.